Countdown naar Rotterdam….

Hallo hardloopvrienden,

Allemaal nog een gelukkig 2018. Ik wens jullie veel schitterende hardloopkilometers en onvergetelijke finishes!

Het is een tijdje stil geweest rondom de filosoof. Ik ben (net als zoveel van jullie) erg druk geweest in de laatste weken van december en had gewoon niet de tijd om te schrijven. Wat uiteraard niet wil zeggen dat ik niet heb hardgelopen. Ik ben namelijk al druk bezig met mijn grote doel van dit jaar: Ik ga mijn eerste marathon lopen op 8 april in Rotterdam.

Had je mij 2 jaar geleden verteld dat ik een marathon zou gaan lopen had ik je hoogstwaarschijnlijk recht in je gezicht uitgelachen. 2 jaar geleden kon ik nl amper 5 km achter elkaar hardlopen. Toch is er in de tussentijd nogal wat veranderd: ik ben bevangen door de gezondste verslaving die er bestaat, Hardlopen! Niet van de ene op de andere dag, maar geleidelijk, terwijl de afstand die ik kon blijven hardlopen opliep.

In aanloop naar mijn eerste halve marathon begon ik al een beetje na te denken over een hele marathon en na het volbrengen van de 1/4 marathon Rotterdam vorig jaar besloot ik dat Rotterdam de plek zou zijn om deze te gaan lopen. Toch stelde ik na iedere halve marathon mezelf de vraag: Waarom wil je in hemelsnaam 2 keer deze afstand gaan lopen???????? Gewoon omdat ik dat ooit een keer gedaan wil hebben. Ik heb geen bucketlist (tenminste, nu nog niet), maar er is iets mythisch aan het volbrengen van die 42.195 meter. Voor mij op dit moment het ultieme doel op hardloopgebied.

Afijn, de inschrijving is gedaan, de training is begonnen en de countdown loopt. Ik lees het iedere keer als ik op mijn Garmin kijk:

GarminR

2018 zal een jaar worden met een heleboel eerste keren als het om afstanden gaat. 1 januari begon al goed met een duurloop van 24 km. Toen ik voor het eerst voorbij de 21 km ging voelde dat voor mij best wel onwennig. Ik kwam in een gebied waar ik nog nooit eerder was geweest. Met iedere stap verleg je je eigen grens en er zijn zoveel dingen om rekening mee te houden: vooraf (tijdig en voldoende eten, de weersverwachting, de route), tijdens (telefoon mee, muziekje, koolhydraat-rijk drinken voor onderweg) en na de tijd (eiwitrijke voeding, water en tijd voor herstel). Ik zal ongetwijfeld de komende duurlopen nog de nodige lessen leren en daar kijk ik nu al naar uit. Ik leer op die manier nl ook veel over mezelf.

Een andere eerste keer van dit jaar was de eerste hardloopwedstrijd. In Leeuwarden heb je de eerste zondagen van januari, februari en maart de zgn. Gouden Leeuw lopen georganiseerd door Atletiekvereniging Lionitas. Gisteren was de Douwe Kleefstraloop en die bezocht ik wederom samen met loopvrienden Mariëlle, Dorithia en Theo. Mijn doel deze keer was weer eens kijken hoe het met mijn 10K gesteld was. Ik had sinds augustus die afstand niet meer in een wedstrijd gelopen en wilde mijn PR van 49.30 wel eens aanvallen. De omstandigheden waren goed: lekker koud en zonnig maar met een pittige wind uit het oosten. De eerste 2 kilometers moet ik eigenlijk altijd even rustig op gang komen, maar de snelheid komt zo makkelijk bij me dat ik vaak te snel van start ga en dit later in de race moet ontgelden. Deze keer was niet anders, maar ondanks dat toch even 49 seconden van mijn PR afgelopen! #newPR

Douwe kleefstra

 

Tot zover mijn eerste blog van het nieuwe jaar. Hoe staat het met jullie goede (hardloop)voornemens?

Veel loopplezier allemaal!

 

Alex

#bestnine2017

Ik kom de hashtag #bestnine2017 al regelmatig tegen en vond het een zeer passend onderwerp voor mijn volgende blog. 2017 is voor mij op hardloopgebied een bijzonder mooi jaar geweest en daarom hier mijn #bestnine voor 2017. (in willekeurige volgorde, want hier kan ik dus ECHT geen voorkeur geven!)

#1: Mijn loopmaatjes Mariëlle, Dorithia en Theo. Met dit prettig gestoorde trio loop ik wekelijks (en de laatste tijd zelfs vaker in de week) hard. Wedstrijden worden in gezamenlijk overleg gepland en samen trainen we voor het behalen van onze individuele doelen. Of dat nu het lopen van langere afstanden, van snellere tijden, fitter worden of het overwinnen van wedstrijdangst is.

#2 Lid worden van een hardloopgroep. Een van mijn beste beslissingen van het afgelopen jaar ondanks mijn gereserveerdheid in het begin. Tot die tijd probeerde ik nl alles zelf uit te vogelen op hardloopgebied. Dankzij de ervaren leden van de Loopgroep Stiens en haar trainer heb ik enorm veel geleerd. Over mezelf, over techniek, do’s en don’ts bij wedstrijden etc. Zij maken van een wedstrijd echt een happening! Dank jullie wel.

#3 Instagram. Tot begin dit jaar was ik niet bekend met IG. en snapte niet wat ik daar nou mee zou moeten. Inmiddels is me dat gelukkig wel duidelijk en post ik regelmatig een foto, check en like ik dagelijks de verrichtingen van mijn runningbrothers en runningsisters of lever een comment op een post. Het is super om te zien hoe groot de running community wel niet is en hoeveel we samen gemeen hebben. Dank jullie wel voor al jullie posts, likes en berichten! (ik merk dat ik automatisch overga in social-media jargon, dus mijn excuses aan diegenen die hier niet bekend mee zijn)

#4 Mijn doelen voor 2017. Bijna alle doelen die ik mezelf gesteld had voor dit jaar zijn gehaald. Ik liep mijn eerste halve marathon (en daarna nog 2) onder de 2 uur en ik heb mijn PR op de 10 aangescherpt naar onder de 50 min. Daarnaast wilde ik graag nog onder de 80 kg (ik woog 87 kg in januari) uitkomen met het oog op mijn eerste marathon (je zeult het toch iedere stap mee). Ik was echter niet van plan om me daarvoor aan een speciaal dieet te gaan houden. In plaats daarvan ga ik maar even uit van de verandering in mijn kledingmaten: jeans van mt 36 naar mt 32 en shirts van XL naar M! Missie geslaagd al zeg ik het zelf.

#5 Mijn eerste halve marathon ooit. Loop Leeuwarden zal altijd een speciaal plekje krijgen op de hardloopkalender. De reis tot aan de start met alle trainingen en duurlopen, de wedstrijd zelf en de vreugdesprong over de finishlijn. Onvergetelijk.

#6 Strava. Naast IG voor mij hét andere sociale platform voor hardlopen. Hoe leuk is het om te lezen: Alex en nog xxx anderen liepen op Terschelling. Om de verrichtingen van anderen te bekijken en kudo’s te geven of te ontvangen. Als je me wilt volgen: hier een link naar mijn profiel op Strava

#7 Bloggen. Pas aan het eind van het jaar de knoop doorgehakt en aan het bloggen geslagen. Inmiddels alweer blog nummer 4 en ik vind het leuk om te doen. Verwacht dus nog meer van mij te horen in 2018!

bloggen

#8 Hazen. Ik merk dat ik de leukste races loop als ik een andere loper kan begeleiden. Ik ben dan meer met mijn loopmaatje bezig dan met mezelf. Gaat het wel goed? Kun je het tempo volhouden? Wel goed blijven drinken hoor! Kom nog even een tandje erbij! De finish is in zicht. Bij iedere KM symbolisch die km “in the pocket” stoppen deed het ook erg goed geloof ik……… toch?

#9 2017 in cijfers:

  • meer dan 1500 km hardgelopen. De teller staat nu op 1484 km (thanks Strava!) en met nog een halve marathon en enkele trainingen te gaan ga ik dus dik over de 1000 km van 2016 heen.
  • al 153 keer de loopschoenen aangetrokken (wederom: thanks Strava!)
  • 4 halve marathons (Loop Leeuwarden, Mar-A-Thon Sneek, Berenloop en Adventurerun) gelopen
  • 1 x 10EM wedstrijd
  • 9 x 10K wedstrijd
  • 1.000.000 hardloopvrienden erbij gekregen
  • een soortgelijk aantal onvergetelijke momenten meegemaakt, uitzichten gezien en gevoelens ervaren.
  • 200% gemotiveerd om van 2018 een nog mooier jaar te gaan maken.

 

Wat zijn jouw 9 mooiste momenten van het afgelopen jaar geweest?

Alex

Be proud of every step you take

Hallo hardloopvrienden,

quote1

Het onderwerp van deze blog is eigenlijk aangezwengeld door de bovenstaande quote die ik bij toeval op Instagram tegen kwam. Het verwoord perfect mijn gevoel op dit moment en deed mij terugdenken aan de ontwikkelingen die ik heb doorgemaakt sinds ik ben begonnen met hardlopen.

Twee weken geleden had ik met loopvriend Wim afgesproken om op zondagmorgen een “rondje” te gaan hardlopen. In aanloop naar onze volgende halve marathon tijdens de Ameland Adventurerun kozen we voor een rustige duurloop van 18 km. Tijdens het lopen spraken we over van alles en nog wat (onder het motto: Running is cheaper than therapy) en ineens kwam bij mij een besef dat we, met inlopen erbij, gewoon even een halve marathon aan het lopen waren. Een afstand die tot een jaar geleden een onmogelijke opgave leek was verworden tot een rustige duurloop op zondagmorgen. Wauw!

quote

Diezelfde dag sprak ik op een feestje met een (voor de 2e keer) beginnende hardloper en ik bestookte hem enthousiast met allerlei tips om het hardlopen zo leuk en uitdagend mogelijk te houden. Daarbij dacht ik terug aan mijn eigen start een jaar of 4 geleden. Ik worstelde met mezelf en op de vraag of ik nu was op een plaats waar ik wilde zijn was het antwoord: nee. Ik was niet tevreden over mijn gezondheid, ik miste motivatie in mijn werk en had niet de daadkracht om daar verandering in te brengen.

Toen diende zich ook nog een burn-out aan. Mijn therapeut hoorde mijn verhaal aan en gaf mij, in het kader van cognitieve therapie, een aantal opdrachten mee. Ik moest kritisch naar mezelf kijken en een analyse maken van mijn sterke en zwakke kanten. Nou kan ik best een piekeraar zijn en wandelen was voor mij een goede manier om de zinnen te kunnen verzetten. Dit was eigenlijk het begin van mijn mentale transformatie.

Toen wandelen langzaam overging in hardlopen begon ik mezelf haalbare doelen te stellen. Het behalen van deze doelen gaf me een enorm goed gevoel en ik zag de mogelijkheid om dit ook toe te passen in andere situaties. Het behalen van ieder doel was voor mij een aanleiding om mezelf te belonen en om meteen een nieuw, en iets uitdagender, doel te stellen.

Tot ik op een zaterdagmorgen in de bouwmarkt een zware betonnen rand op mijn voeten kreeg en 1 teen brak en een andere teen compleet verbrijzelde. Ik dacht dat het in eerste instantie allemaal wel meeviel, tot de radioloog mij de röntgenfoto’s liet zien. Mijn rechter teen leek wel één grote bottensoep! en ik vreesde dat ik nooit meer zou kunnen hardlopen.

ziekenhuis

Uiteindelijk heb ik ongeveer 3 maanden op de bank gezeten. Ik was in alle opzichten gezond, maar kon niets doen en daar werd er enorm onrustig van. Ik begon met het maken van een plan en gaf mezelf de tijd om goed te herstellen. Ik werkte weer met haalbare doelen omdat dat voor mij een bewezen methode was. Ik begon met kleine stukjes te wandelen op klompen, want die hadden een massieve zool. Na een tijdje schakelde ik over op langere afstanden en stevige wandelschoenen en al snel volgden wandelingen op sneakers zodat ik me kon concentreren op een goede voetafwikkeling.

Hetzelfde principe werkt voor mij ook bij het hardlopen. Ik werk met een plan of een schema. Ik hou me aan bewezen regels met de opbouw van afstanden en trainingen en luister daarnaast goed naar mijn lichaam. Zo kom je met geduld en doorzettingsvermogen een heel eind. Vorig jaar liep ik in totaal 1000 km en dit jaar ga ik zeker de 1500 km halen. Ik richt me inmiddels op mijn eerste marathon ook al vraag ik me na iedere halve marathon af waarom ik in vredesnaam TWEE KEER die afstand wil gaan lopen….. Niet omdat het moet, maar omdat ik het uitdagend en leuk vind.

En ik vind het zelfs nóg leuker om anderen te helpen met hardlopen. Het vaste zaterdagochtend groepje heeft sinds het begin ook al grote stappen gemaakt en ik vind het echt super hoe goed ze het doen. Stap voor stap en steeds een beetje verder buiten je comfort zone. We hebben allemaal ons eigen niveau en hebben onze eigen motivaties om te lopen. Tijdens de trainingen spreken we wel eens over hoe het nu gaat vergeleken met bijvoorbeeld een jaar geleden en hoeveel fitter we allemaal zijn. Het is nl. heel makkelijk om dat te vergeten en dingen vanzelfsprekend te nemen terwijl je best wel trots mag zijn op wat je hebt bereikt.

Ik ben in ieder geval enorm trots op mezelf en de veranderingen die ik bij mezelf en bij anderen heb teweeggebracht. Ik kan met zekerheid zeggen dat ik met mijn 44 jaar fitter ben dan ik de afgelopen 15 jaar geweest ben. Volgens deze Noorse test op Prorun.nl ben ik zelfs nog veel jonger!

En jij? Wanneer ben jij voor het laatst trots geweest op jezelf?

Veel loopplezier allemaal!

Alex

 

Geboorte van een runningaddict (deel 2)

StartnummersHallo mede hardlopers,

De hoogste tijd voor het vervolg op mijn eerste blog. Mocht je deze nog niet gelezen hebt kun je hier klikken.

Het verhaal gaat verder met de volgende wedstrijd waar ik me (samen met mijn vaste zaterdagochtend loopmaatjes) voor had ingeschreven: De Ameland Adventurerun. 10 kilometer door bos, duinen en over het strand. Voor M was dit de eerste wedstrijd over 10 km en ik had met haar afgesproken de eerste 6 km bij haar en T te blijven. Ik vond het erg leuk om een andere loper op die manier te kunnen bijstaan. De loop zelf was erg afwisselend. Wel een beetje druk, maar ik genoot van de omgeving en was vooral bezig met hoe het mijn loopmaatjes verging. Na 6 km ging ik, zoals afgesproken, mijn eigen weg en kon nog lekker even aanzetten tot de finish in Nes.

Adventurerun

Inmiddels zijn we in 2017 aanbeland en heb ik mijn eerste doelen voor dit jaar bepaald:

  • ik wil een 10 km onder de 50 min lopen
  • ik wil mijn eerste halve marathon lopen (en het liefst binnen 2 uur)

Op uitnodiging van een oud-manager van mij sluit ik op woensdagavond aan bij de loopgroep Stiens. Hier train je onder begeleiding je hardloopvaardigheden. Looptraining, intervaltraining en vooral gezelligheid! Ik moest hiervoor wel een aantal vooroordelen uit de weg ruimen, want ik had een hekel aan s’avonds lopen (ik presteer s’ochtends en s’middags het best) en zou ineens deel uitmaken van een grote groep terwijl ik de eerste jaren alles individueel had gedaan. Maar wat een eye-opener is dit geweest! Even los van de trainer Arjen Visserman (28 jaar lang houder van het NR op de 400M. Respect!) vooral de mensen in de groep die naast de trainingen als groep ook naar verschillende loopevenementen toe gaan.

Het wedstrijdvirus heeft inmiddels ook behoorlijk toegeslagen en ik loop ieder maand op z’n minst 1 wedstrijd. In en om Leeuwarden organiseert de SV Friesland met grote regelmaat en leuke loop. Dit alles in aanloop naar de Loop Leeuwarden in mei waar ik mijn eerste halve marathon wil gaan lopen. Exact 1 jaar na mijn eerste wedstrijd.

Samen met mijn zaterdagochtend loopmaatjes bezoeken we de meeste wedstrijden en ook heeft zich een 4e lid gemeld. Overbuurvrouw D is al zeer sportief, maar wil daarnaast ook graag meer gaan hardlopen. De Condensloop in Leeuwarden is haar eerste wedstrijd en ik bied aan deze als haas met haar te gaan lopen. Ze heeft zelf nog geen idee van een eindtijd, maar op basis van de trainingen is rond de 55 min zeker haalbaar. M heeft samen met mij ook een doel gesteld voor 2017 en dat is een 10 lopen binnen het uur.

In het begin van de race is D een beetje afgeleid door haar telefoon (ze dacht dat ie op stil stond) en wil hem uitzetten, maar ik zei: laat maar gaan. Iedere km geeft haar app door wat het tempo is en op een gegeven moment hoor ik zelfs 5.09 per km voorbij komen (da’s bijna 12 km/h….) gelukkig heeft ze het zelf niet door en lopen we vrolijk verder. Na 7 km krijgt ze het toch een beetje moeilijk en (omdat ze een enorme vechter is) wijs ik haar op de eerstvolgende loper die ca 50 meter voor ons loopt. Die gaan we pakken! en dan de volgende en de volgende…. Het resultaat: 10 km in 52 min!

Condensloop

Mijn eigen trainingsafstanden lopen intussen ook al behoorlijk op. Ik volg een schema wat ik van Koos uit de loopgroep had gekregen. Deze richt zich enkel op de lange duurloop (die ik altijd op zondag doe) en wordt aangevuld met de intervaltrainingen op woensdag en de training van de zaterdagclub. Tijdens de duurlopen kom ik op een gegeven moment de “man met de hamer” tegen ga ik me toch maar eens verdiepen in de juiste voeding. Zo leer ik alles over koolhydraten en experimenteer ik met bananen, energiedrank en speciale gels. Ook heeft mijn trouwe Tomtom plaats gemaakt voor een Garmin Forerunner 235. Deze geeft me nog meer informatie tijdens het lopen en ik gebruik de data ook voor analyse achteraf. Een gevolg van al dit getrain is ook dat ik inmiddels 15 kg ben afgevallen en mijn loopshirtjes niet meer koop in de maat XL, maar in M.

Garmin

21 mei 2017: raceday! mijn eerste halve marathon. Wat heb ik hier lang naar toegetraind en toegeleefd. Nu moet het gebeuren!

Ik had van tevoren een mooi plan bedacht en uitgeprobeerd: ik ga de eerste 2 km niet te hard van start. Maximaal 6 min/km (10 km/h) en na 2 km ga ik versnellen tot 5.40 min/km (10,7 km/h). Dit moet me naar 1.59 gaan brengen over 21 km. Voor onderweg heb ik 3 SiS gels bij me en die ga ik bij 8, 12 en 16 km gebruiken. De kilometers stapelen zich op en ik zit in een lekker ritme van 5.30 min/km. Na ongeveer 8 km kom ik achterop een grote groep lopers. Ze volgen allemaal een pacer en op zijn ballon staat 1.55! Als ik daar nou eens voor ga lopen, dan finish ik zeker dik binnen de 2 uur! Ook weet ik dat het parcours straks smaller wordt en ik besluit licht te versnellen en loop de groep langzaam voorbij.

Na 10 km kijk ik op mijn horloge en die geeft aan dat ik inmiddels 54 minuten onderweg ben. Ik denk ineens terug aan een jaar eerder. Toen liep ik 10 km in 1.01 en nu ben ik nog maar op de helft van de totale afstand. Dat geeft me een enorme boost! De laatste kilometers worden dan toch wel zwaar voor de benen, maar ik kan mijn tempo redelijk constant houden. Eenmaal terug in de stad kan ik de finish bijna ruiken! Het publiek juicht je toe en ik kan het bijna niet geloven dat ik een halve marathon ga volbrengen. In het zicht van de finish heb ik geen oog meer voor het publiek. Ik zie alleen de finishboog. Ik zet nog een laatste keer aan en met een vreugdesprong kom ik over de finish in 1.54!

Na mijn eerste halve marathon volgt al snel de tweede: de Mar-A-Thon in Sneek. Deze keer met de leden van de Loopgroep Stiens en van een van hen heb ik het startnummer overgenomen. Deze loop begon pas om 19.00 uur en ik was erg benieuwd hoe me dat zou bevallen. Op aanraden van de groep begon ik de dag ervoor met “stapelen”. Alweer zo’n nieuw begrip voor mij. Veel koolhydraten eten in aanloop naar een wedstrijd. De wedstrijd zelf was erg leuk. Een mooie omgeving en finish vlak bij de Waterpoort van Sneek. Het was wel warm en ik weet niet of het daardoor kwam of omdat het s’avonds was, maar het liep toch minder lekker dan in Leeuwarden. Volgens de data liep ik tot en met km 15 exact dezelfde tijd als mijn eerste HM.

Na die twee halve marathons dreigde ik een beetje in een gat te vallen, want ja, wat moest ik nu gaan doen? Ik besloot met te gaan richten op een snelle 10. Want dat doel had ik voor dit jaar ook nog. In de wedstrijden wilde het maar niet lukken om onder de 50 min te komen. Ik liep in februari al eens 50.39 en in augustus liep ik 50.03 (aah zuur!). Ik betrapte me er zelf op dat ik, in tegenstelling tot de HM, altijd te snel begon. Dat nekt je uiteindelijk in de laatste kilometers. Op een zonnige zondagmorgen voelden de benen zo goed dat ik nog eens een poging waagde. Rustiger opbouwen, niet sneller dan 5.00 min/km beginnen en na 2 km versnellen naar 4.50 min/km. Dit bracht me uiteindelijk naar 49.31. Yes!!!! Doel 2 gehaald voor 2017.

pr10

In september loop ik samen met een aantal collega’s van Peeze de 10 EM (16 km) tijdens de Bridge 2 Bridge. Ik spreek met 1 collega af om samen met hem te gaan lopen. Ik merk bij mezelf dat ik veel meer geniet van de omgeving en het publiek als ik niet “voor mezelf” loop. Ook vind ik het ontzettend leuk om andere lopers te begeleiden en het idee vormt zich om daar iets mee te gaan doen. Maar daarover in een andere blog meer…….

Het eerste doel voor 2018 is ook al gesteld: ik wil mijn eerste hele marathon lopen. Ik schrijf me in voor de Marathon Rotterdam in april. Daar wil ik die 42.195 meter gaan volbrengen. Ik had dit jaar de 1/4 marathon al gelopen en meteen even gekeken hoe dat daar in zijn werk gaat. Wat ik in ieder geval heb geleerd is dat je goede afspraken moet maken waar je elkaar treft. Tussen 30.000 mensen is het lastig zoeken en ik heb als gevolg daarvan met mijn rugzak om de wedstrijd moeten lopen.

Het virus is nu echt goed losgebarsten en de Berenloop op Terschelling wordt voor mij HM nummer 3! Samen met de Loopgroep Stiens reis ik naar het Waddeneiland en beleef een bijzonder mooie dag. De race zelf was een enorme belevenis. Het eerste deel over de openbare weg, vervolgens door bos en duin naar het strand waarbij je 3 km lang met een fikse tegenwind door het zand rent. Ook de weg richting de finish kent een verraderlijk lang stuk “vals plat”. Het gaat me allemaal goed af en tot mijn grote verrassing finish ik in 1.51.57. Mijn snelste HM ooit!

Loopgroep

De volgende HM die op de planning staat is de Ameland Adventurerun. Loopvriendin D vroeg me of zij deze afstand binnen 2.30 zou kunnen volbrengen. Ik denk het wel en help haar intussen met gerichte adviezen, trainingen en duurlopen. Gisteren heeft ze samen met mij, na een geleidelijke opbouw in afstand, voor het eerst 21.1 km gelopen. Een hele overwinning op zich. Ik zal haar in ieder geval tijdens de wedstrijd bijstaan. Loopvrienden T en M zijn ook op Ameland en zij gaan weer voor de 10.

En zo kom ik aan het voorlopige einde van mijn verhaal. Al hardlopende en schrijvende zijn er bij mij toch een aantal ideeën naar boven gekomen van wat ik met dit blog zou willen gaan doen. Het lijkt me ontzettend leuk om beginnende en iets gevorderde lopers te helpen bij het hardlopen. In de vorm van tips, adviezen en eigen ervaringen. Ik denk dat daar genoeg over te schrijven valt.

Dank je wel voor je bezoek aan mijn blog en ik wens je heel veel loopplezier!

Alex

Geboorte van een runningaddict

Nou, daar gaat ie dan. Mijn allereerste blog. Al een aantal dagen zit ik te bedenken waar ik over zal gaan schrijven. Gelukkig is er tijdens het hardlopen genoeg tijd om daarover na te denken.

Ik wilde als eerste maar eens een stuk over mezelf schrijven. Hoe ben ik met hardlopen begonnen en waarom:

Ik ben Alex, 44 jaar en ik ben een running addict! Dat klinkt net alsof je in de voorstelronde bij Runners Anonymus zit… Bestaat er eigenlijk zoiets? Ik zou me waarschijnlijk meteen aanmelden.

Rond mijn 40e kwam voor mij zo’n moment waarop je naar jezelf kijkt en denkt: is dit wie ik wil zijn? Ik was niet fit, bijna 100 kg zwaar (en dat met mijn lengte van 1.74) en een echte couch potato. De bank was mijn grote vriend.

Op dat moment besloot ik om aan mezelf te gaan werken. Ik had niet echt iets met de sportschool, want dat kostte teveel moeite en ivm mijn werk kon dat alleen in de avond. Wandelen daarentegen kon ik op elk moment doen. Je stapt gewoon naar buiten en begint.

De wandelingen gingen al vrij snel richting de 10 kilometer en ik vond de tijd die je onderweg was best lang worden. De volgende stap was om kleine stukjes te gaan joggen. Eerst 100 meter, 200 meter en na een aantal keren zat ik al gauw op een kilometer. Dat voelde echt erg goed en ik beloonde mezelf met mijn eerste paar hardloopschoenen. In de folder van Intersport stond een mooie aanbieding van een paar Asics voor € 89,- en die wilde ik hebben. Eenmaal in de winkel werd ik geholpen door een uiterst vaardige verkoper. Hij liet me meteen een duurder paar schoenen zien. Ja ja, meneer de verkoper, maar dat wil ik helemaal niet. Toch beide schoenen naast elkaar geprobeerd en inderdaad, die duurdere schoenen zaten veel lekkerder en liepen veel lichter. Iets met voortschrijdend inzicht…. Kwaliteit kost tenslotte meer.

Rond die tijd begon ik samen met mijn buurman iedere zaterdagmorgen te lopen. Mijn buurman liep al een tijdje en hielp mij de volgende stappen te zetten. Ik weet nog goed dat we de eerste keer na ongeveer 2 kilometer echt even moesten wandelen. ik kon hem gewoon niet bijhouden.

Na een aantal weken stelde hij voor om te gaan trainen voor een wedstrijd. De Loop Leeuwarden 2016 in mei en we zouden ons inschrijven voor de 10 (nee, niet 10 kilometer, hardlopers hebben het over DE TIEN!) en ons doel was om binnen 1 uur te finishen. We trainden iedere zaterdag en langzaam bouwden we de afstand op. Ongeveer 2 weken voor de wedstrijd wilde ik wel eens weten waar ik stond en legde de afstand af in 1.05. Dat was al aardig in de buurt en ik was ook enorm trots op mezelf. Ik had inmiddels mijn eerste horloge aangeschaft (een Sigma R.C. 14.11), want ik wilde wel eens weten wat mijn hartslag deed en hoe snel ik nou eigenlijk liep.

Op de dag van de race was ik best wel zenuwachtig. Had ik wel genoeg getraind, zou ik het wel vol kunnen houden, hoe komt dat met drinken, wat moet ik wel/niet eten en hoe lang van tevoren…….

De race zelf was een grote levenservaring. Ik ben onderweg wel 10 x  dood gegaan (voor mijn gevoel dan) en ben uiteindelijk in 1.01.18 over de streep gekomen. Totaal uitgeput, maar o zo trots dat ik het gehaald had!

Loop Leeuwarden

Na de race merkte ik dat ik veel sneller kon lopen. Het verleggen van mijn eigen grens had echt wat met me gedaan. Ik wilde meer en besloot me in te schrijven voor de halve Afsluitdijk Open (16.4 km) in september. In aanloop naar de wedstrijd ging ik 2 x per week trainen. Op zaterdag met de buurman (en inmiddels ook een buurvrouw die de 1/4 Afsluitdijk wilde lopen) en op zondag liep ik iedere week net een beetje verder. Ook had ik mezelf een TomTom Runner 2 Cardio cadeau gedaan. Wat een geweldig horloge. Zo nauwkeurig en zoveel informatie over je route, tempo en hartslag. Ik merkte allemaal veranderingen bij mezelf: ik viel af, voelde me veel fitter en was ook mentaal veel sterker geworden. In mijn honger naar informatie struinde ik het internet af naar hardloopschema’s, hartslagzones en gadgets. Ik bepaalde mijn maximale hartslag en hield mijn vorderingen bij op de computer. Foto’s met mijn trainingsrondjes deelde ik op Facebook en de likes en reacties die ik kreeg deden me enorm veel goed.

Training naar afsluitdijk

De avond voor de wedstrijd kreeg ik allemaal succeswensen van vrienden en bekenden. Helaas werd de wedstrijd zelf 5 uren van tevoren afgelast. Terecht naar later bleek, want het weer was bar en bar slecht! Ik was enorm teleurgesteld. Ik had zo naar deze wedstrijd toegeleefd en kon maar niet verkroppen dat het niet doorging. Uiteindelijk heb ik op de dag zelf wel de afstand gelopen en zelfs in de tijd die ik met mezelf had afgesproken: 1.35.00.

Afsluitdijk open

In de week na de race kreeg ik via mijn werk de mogelijkheid om in Arnhem de Bridge 2 Bridge te lopen. Er was een startbewijs over voor de 6 EM (Engelse mijl, ongeveer 9,5 km). Ik zag hier de kans om eens te kijken hoe het met mijn tijd op de 10 stond. Wel werd ik vooraf gewaarschuwd dat het door die bruggen wel een pittige loop zou worden. Wist ik veel wat dat betekende, hier bij mij in de omgeving is het allemaal zo plat als een pannenkoek. Maar een gewaarschuwd mens telt voor 2 en ik ging voorzichtig van start. Ik genoot van de andere omgeving en de mede lopers. En dan die tijd: 54.33! gewoon 7 minuten van mijn beste tijd afgehaald. Je snapt: dat smaakt naar meer, maar daarover vertel ik verder in deel 2 van mijn eerste blog.

Bridge2Bridge

Veel loopplezier allemaal!